Vijftig jaar schaatstrainingsgroep NINO: ‘Niemand kon schaatsen, we kenden alleen het natuurijs’

Vijftig jaar schaatstrainingsgroep NINO: ‘Niemand kon schaatsen, we kenden alleen het natuurijs’

Schaatsende Nieuwkopers en Noordenaren sprongen een gat in de lucht toen vijftig jaar geleden de eerste kunstijsbaan in de regio opende. Schaatstrainingsgroep NINO zag daar het levenslicht. Met leden en oud-leden viert de vereniging dit seizoen het 50-jarig jubileum.

,,Schaatsen wanneer we wilden, dat was natuurlijk wel leuk”, zegt Jan Nieuwenhuizen uit Nieuwkoop over zijn eerste slagen op de kunstijsbaan in Utrecht. ,,Betrouwbaar ijs en zonder scheuren.” Hij is een van de eerste vijf leden die schaatstrainingsgroep NINO bij de oprichting in 1969 telde. ,,Vanuit de natuurijsverenigingen deden we wel eens wedstrijden op de sloten, de winnaars werden door de KNSB uitgenodigd om een keer mee te schaatsen op de zaterdagochtend. Ik was een van hen”, legt Nieuwenhuizen uit. ,,Daar deden we in eerste instantie maar wat, niemand kon schaatsen. We kenden alleen het natuurijs.” 

De drie natuurijsverenigingen – Nieuwkoopse Landijsbaan, IJsvermaak Noorden en IJsvermaak Zuideinde – zagen wel heil in het schaatsen op kunstijs en riepen gezamenlijk de schaatstrainingsgroep NI (Nieuwkoop) NO (Noorden) in het leven. ,,Het was heel normaal dat je op schaatsen ging, dan was je namelijk goed voorbereid op het natuurijs”, zegt Taco Wansinck, voorzitter van NINO. ,,Toen konden we elke winter wel rijden, dan deden we onze laarzen aan en bonden we houten noren onder. Als er ijs lag dan was Nieuwkoop echt een wintersportdorp”, blikt Nieuwenhuizen terug. 

Talenten

,,We proberen onze leden echt naar een hoger niveau te tillen, met als doel dat ze doorstromen naar de grotere ploegen.” Meerdere leden zoals Cerise Tersteeg, Robbert de Rijk en Beau Snellink kwamen in de afgelopen jaren uit op grote wedstrijden, NK’s en World Cups. Ook Nieuwenhuizen zelf. ,,Ik heb nog wel eens ruzie gemaakt met de jury over mijn tijd. Dat ging toen nog op de hand. Nu is dat allemaal anders, veel technischer. Ze rijden nu zoveel harder, dat komt ook door de klapschaats.” Wansinck schat dat nu zo’n vijf procent van de leden uit echte talenten bestaat. ,,We zijn een te kleine vereniging om hen zelf helemaal te begeleiden. Dus werken we met regionale talentteams waar ze naartoe doorstromen”, zegt Wansinck.

Langs de weg

Wie op schaatsavonden door Nieuwkoop en Noorden rijdt stuit nog wel eens op kinderen gehuld in geel met blauwe (de NINO kleuren) jasjes langs de weg. ,,Al sinds jaar en dag carpoolen we naar de baan. Dat is een uitdaging aan de ene kant, want je doet een beroep op iemand zijn tijd. Aan de andere kant zorgt het er ook voor dat je echt betrokken bent bij de sport. Je maakt een praatje met de andere ouders die ook uit jouw dorp komen en wacht met een kopje koffie tot de training is afgelopen”, zegt Wansinck. 

,,Die gezelligheid en verbondenheid binnen de club speelt een hele grote rol. Zonder hadden we niet meer bestaan.” Wansinck: ,,Het schaatslandschap verandert. De leden komen je niet aanwaaien, schaatsen is meer een tweede sport geworden.” Door meer op scholieren te richten verdubbelde het aantal jeugdleden de afgelopen vijf jaar van veertig naar tachtig. ,,We zijn gezond in het aantal leden, maar net als andere verenigingen is het aantal vrijwilligers altijd een uitdaging. Nu proberen we de junioren door te laten stromen als trainers, zodat we ook in de toekomst kunnen blijven bestaan. Dat werkt.”

Feest

Dit hele seizoen viert de schaatsvereniging het jubileum. In februari trokken leden en oud-leden naar Thialf in Heerenveen voor een speciale jubileumwedstrijd. ,,Dat was zo gaaf, wat daar op het ijs stond was een afspiegeling van vijftig jaar NINO. Sommige oud-leden reden nog echt goed ook”, zegt Wansinck.

Op 18 april is het afsluitende feest met een reünie, muziek, eten en drinken bij de tennisvelden in Nieuwkoop. Ook worden er ere-leden benoemd.

Dit stuk verscheen in het AD Alphen, als je het via de site van het AD wilt lezen, klik dan hier.
Geschreven door: Kirsten Bliekendaal
Foto: Pim Mul

P.S. Dit stuk is geschreven voor dat bekent werd dat het jubileumfeest niet door kan gaan. Om eventuele verwarring te voorkomen: het feest op 18 april gaat niet door

Jubileum feest GECANCELD

Jubileum feest GECANCELD

Beste NINO’ers,

Het coronavirus grijpt overal om zich heen en heeft zodoende ook invloed op het Jubileumfeest van NINO.

Wij zijn hierdoor genoodzaakt het feest naar een latere datum te verplaatsen. Wij vinden dit natuurlijk ook heel jammer, maar op dit moment gaat de algemene gezondheid van onze (oud) leden voor.

Wij nemen nu de tijd om te kijken of het mogelijk is het jubileumfeest op een andere datum dit jaar alsnog door te laten gaan.
Als deze bekend is laten we dit zo spoedig mogelijk aan jullie weten.

Rest ons nog om jullie allemaal veel gezondheid te wensen in deze bijzondere tijden.

Blijf in beweging en ga lekker naar buiten met dit mooie weer, maar houd de adviezen van onze regering in je achterhoofd.

Groeten,
de Jubileum commissie

Het seizoen van Rienke

Het seizoen van Rienke

Mijn schaatsten zijn opgeborgen, het seizoen is weer klaar. Ik heb meer dan genoeg kilometers gereden, op het ijs, maar ook in de auto naar al die wedstrijden toe, en nu is het tijd om terug te kijken op het seizoen. Ik kwam dit jaar voor het eerst uit in de dames topdivisie, met nummer 32  stond ik op 19 oktober aan de start voor de eerste wedstrijd in Amsterdam op de Jaap Eden baan. Alhoewel, onze pakken waren er nog niet, dus ik reed met een geleend pak en het nummer 102 met ducttape op mijn been geplakt rond. Maar dat mocht de pret niet drukken, ik was er helemaal klaar voor, ik had een goede zomer gedraaid, voelde me sterk en was ervan overtuigd dat ik dit kon. Helaas hadden alle andere meiden (natuurlijk) net zo hard getraind, voelden zich ook sterk, sterker dan ik, want helaas stond ik na 52 ronden weer naast de baan. Nu had ik ook niet verwacht dat ik de wedstrijden meteen ging uitrijden, het is nog best een grote stap van de regiotop en het 6-banen toernooi, waar ik vorig jaar nog in reed, naar het peloton waar de grote dames in meerijden. Bij de topdivisie gaat het toch echt minimaal 2 seconden per ronde sneller, en misschien klinkt dat als niet zo heel veel, maar geloof mij maar, dat is nog best een verschil. Zo reed ik door tot de vierdaagse, ik kwam steeds iets verder, maar reed ze nog niet uit. Mijn eerste wedstrijd die ik uitreed was de eerste dag van de Trachitol Trophy in Enschede, ook de tweede en zo groeide ik langzaam in het peloton. Helaas viel ik vervolgens eerst in Alkmaar, toen in Breda en vervolgens ook nog in Groningen. Jammer, maar kop op en verder, het was immers al bijna eind januari, bijna tijd voor de wedstrijden in Oostenrijk, tijd voor de Weissensee.

Vorig jaar gingen de wedstrijden op het Oostenrijkse natuurijs me vrij goed af, dus ik ging nu ook met een zelfverzekerd gevoel weg. Er lag een prachtige ijsvloer, en in vergelijking met het jaar ervoor moest ik daar wel even aan wennen. Vorig jaar was er sneeuw vast gevroren op het ijs, waardoor er veel scheuren in zaten en je makkelijk door de bovenste laag heen trapte als je verkeerd afzette. Nu was dat niet het geval, er lag een gladde plaat met nauwelijks scheuren. Prachtig, maar waar ik vorig jaar zo trots was dat ik maar één keer was gevallen, kon ik dat nu niet zeggen. De eerste wedstrijd (60km) viel ik, en verloor ik het peloton uit het oog, helaas, maar ik reed wel de wedstrijd uit. De tweede wedstrijd (100km) was ik hevig in gevecht geraakt met mijn tasje met eten waardoor ik toen ook het peloton verloor, maar die ook weer uitgereden. De vierde en kortste wedstrijd (slechts 40km) kwam aan op een heel lange eindsprint, wat voor mij wel goed uitkomt, ik ben niet bijzonder goed in snel sprinten, maar bij zo een lange sprint stranden de meeste sprinters ver voor de streep al, en dan kan ik er langs ‘sprinten’. Een 33ste plaats voor mij daar. Maar de (voor mij)  belangrijkste wedstrijd zat er nog aan te komen; de Alternatieve Elfstedentocht, 19 ronden van iets meer dan 10 km. Ik had de opdracht gekregen me gedeisd te houden, dus dat deed ik dan ook. Er reed al snel een kopgroep weg, er reden steeds wat groepjes naartoe totdat het peloton echt ging rijden om het dicht te krijgen. En ik kon lekker mee. Tot 35km voor de finish. Ik viel, hard, alle lucht uit mijn longen en ik moest echt even zitten voor ik weer kon ademen en door kon. Waar is het peloton? Weg, ik was alleen. Verstand op nul, rijden, ik kan niet meer, jawel, ik kan nog door, ik wil niet meer, jawel, ik gá dit uitrijden. Het moest uit mijn tenen komen, maar ik reed het uit. In een uitgestorven finishstraat kwam ik aan, als 38ste gefinisht, de laatste die de 200km uit mocht rijden. Ik was echt kapot, gelukkig stonden er nog een paar NiNo’ers die me door de laatste paar meters hebben gejuicht. Proskating stond klaar om me nog te interviewen. Ik had de Weissensee goed afgesloten.

Helaas had ik bij die val wel mijn ribben gekneusd. De rest van het seizoen heb ik niet meer zo gereden als voor de Weissensee, ik was moe, en ik had pijnlijke ribben. Ik was dan ook eigenlijk wel opgelucht dat de laatste wedstrijd in Leeuwarden voorbij was.

Na die laatste wedstrijd kwam ik in gesprek met een ploegleider van een andere ploeg, en ik kan nu nog even niet vertellen welke ploeg het wordt, maar volgend jaar zal ik in een ander pak starten. Ik kijk terug op een seizoen met vallen en opstaan (letterlijk vooral), maar ik zie ook een seizoen waar in ik langzaam toch beter ben geworden. Ik kijk er naar uit om deze lijn volgend jaar door te zetten. Maar nu eerste even een week of twee á drie niet zo veel doen en dan toch alweer beginnen aan het zomerseizoen.

Foto boven: Fotografie Wouter Otten
Foto en filmpje onder: John van Klink

NiNo Feest!

NiNo Feest!

Er zijn al heel veel aanmeldingen, maar nog steeds kan je je aanmelden voor het Jubileum feest, gebruik deze link of scan de code van de afbeelding hieronder!

Jubileum wedstrijd vanuit het juryhok – René Rademaker

Jubileum wedstrijd vanuit het juryhok – René Rademaker

Na de heerlijke traktatie op Ninocake aan het begin van het seizoen, was dit het volgende spektakel in ons jubileumjaar 50 jaar Nino; de clubkampioenschappen in Thialf.

Het hele seizoen heeft iedereen zich kunnen voorbereiden op deze speciale wedstrijd. Ik hoorde dat er tijdens menig trainingsuur een glijstart geoefend is maar ook stevig gestart .

Nou dat belooft een wedstrijd te  worden met vele malen een pr.

Om half 4 stonden 2 bussen in Nieuwkoop klaar om de vele leden te vervoeren naar Thialf. Op de parkeerplaats ontstond als een beetje een sfeer van een reünie. Jeugdige leden, huidige en oud bestuursleden, maar ook( oud) trainers, en vele (oud) vrijwilligers , starters, wedstrijdsecretarissen, tijdwaarnemers, ronde bordhouders, coaches en speakers, schudde elkaar de hand en stapten in , op weg naar Friesland. Tijdens de busreis werden al gauw oude koeien uit de sloot gehaald. Van veel verhalen werd het stof afgeveegd en werden nogmaals, soms met een grammetje meer, met elkaar gedeeld. De reis leek daardoor zeker korter.

Bij Thialf aangekomen, was het erg indrukwekkend om tussen het vele blauw/geel ook een Sven, Ireen, Gerard van Velden met oude bekenden van de club te zien kletsen over de sport die wij allen zo mooi vinden.

Om zeven uur mochten jong en oude het ijs op om even te wennen aan het toch wel gladde ijs. Half acht begon de wedstijd en de eerste afstand; 100 meter. Van jong tot oud werd er alles aan gedaan om toch maar een goede tijd neer te zetten. Voor sommigen was het hun eerste tijd. Mooi om te zien dat de trimmers ook hun best deden een PR neer te zetten en helemaal knap van onze oud- voorzitter Jaap Tolk, 70 jaar oud, mét nieuwe knie om ook enkele afstanden mee te rijden.

De afstanden werden wat langer en de strijd werd heviger. Veel oud-leden die in het verleden in de selectie hadden gezeten, bonden de strijd met elkaar aan en er werd gestreden tot op het scherpst van de snede. Hierbij kregen ze menig aanwijzing van de trouwe coaches aan de overzijde van de baan. Op de binnenbaan werd de jeugd ondertussen bezig gehouden door de trainers van de zaterdagmiddagjeugd ; ook allemaal vrijwilligers. Vanaf de tribune, of vanuit de wedstrijdtoren konden de toeschouwers ook genieten van een wedstrijd tussen oud- NK gangers, kortom iedereen kwam aan zijn trekken.

Helemaal prachtig was te zien, dat het met de toekomst van Nino ook wel goed zit. Op de binnenbaan waren een paar kleine Ninoleden rondje na rondje aan het rijden. Zij hadden duidelijk een paar broodjes pindakaas gegeten en bleven schaatsen totdat de wedstrijden om kwart voor elf waren verreden, menigeen met een pr op zak! Kampioen waren in iedere geval die fanatieke kleintjes, maar ook de vereniging zélf. Door deze wedstrijd zijn veel oud- leden weer enthousiast geworden en hebben met elkaar weer afgesproken op welk uur dan ook rondjes te gaan rijden mét elkaar. De ledenadministratie gaat het druk krijgen.

Om kwart over elf vertrokken de bussen, met enige kilometers extra weer terug naar Nieuwkoop/Noorden. Een terugreis waar van menig verhaal het stof werd afgeveegd en soms met véle grammetjes méér, met elkaar werden gedeeld. Ook de oud leden die er helaas niet meer bij konden zijn om welke reden dan óók , werden herinnerd. Een terugreis ,voorzien van drank en spijs, met een lach en een traan, maar einde van een zéér geslaagde dag!

Nino bedankt!

Jubileum wedstrijd NINO, groot schaatsfeest met veel p.r.’s – Trudy Koot

Jubileum wedstrijd NINO, groot schaatsfeest met veel p.r.’s – Trudy Koot

Zaterdag 22 februari was de jubileumwedstrijd van de 50-jarige Schaatstrainingsgroep NINO in Thialf in Heerenveen. Met drie bussen vol ging een groot gezelschap naar het schaatsmekka van Nederland. Ze waren er allemaal bij: leden – van pupil tot master -, oudleden, sponsors, ereleden en oud-bestuursleden.

Een grote verrassing was, dat de hele Nederlandse schaatstop er ook was. Oog in oog stonden we met de grote schaatshelden, zoals Jutta Leerdam, Kai Verbij, Ermee Visser Patrick Roest en vele anderen.

Er werd een overvol wedstrijdprogramma afgewerkt. Van 100 meter tot de 3 km. Aangemoedigd door de vele supporters leverde dat talrijke persoonlijke records op. Heerenveenijs is en blijft speciaal.

Grossier in de pr’s was Douwe Boonstra: ‘Eigenlijk rijd ik bijna nooit langebaanwedstrijden, want ik schaats met team Groene Hart Sport in de belofte divisie bij het marathonschaatsen. Het ging zaterdagavond erg goed: mijn p.r. op de 500 meter met 1 seconde verbeterd en de 1500 en 3000 meter met zo’n 8 seconden.’ Zijn tijden op die afstanden 41,34, 1.57,90 en 4.05,86.

Als langebaanschaatser en beloftevol op nationaal niveau bij de junioren had Beau Snellink zijn zinnen gezet op de 3000 meter. Zijn tijd 3.52,73 raakte zijn p.r. nipt.

Ook de oud-leden, waarvan velen in het verleden aan het Nederlands Kampioenschap hadden meegedaan, bleken nog behoorlijk in vorm te zijn. Zo zette Roald van Slooten nog een nette 38-er op de klokken op de 500 meter.